Ik ben iemand die graag doelen stelt en ergens op een gestructureerde manier naar toe werkt (dit pas ik dagelijks toe in mijn werk en … werkt daarom voor mij (al kan ik af en toe ook best chaotisch zijn)). Mijn eerst volgende doel werd dan ook om in oktober 2019 in Zoutelande, ‘os twiëde-stedje’ aan een run mee te doen. Dit mooie plaatsje is al ruim twintig jaar ons vakantie-stekje. Wel kon ik hier alleen maar deelnemen aan een strandrun, de welbekende Kustmarathon. Naast de marathonafstand hebben ze gelukkig ook een Vivian-proof afstand, de 10 kilometer waarvan wel driekwart over het strand. Voor mij voldoende uitdaging en iets wat ik weer van mijn wensenlijstje kon strepen … en na een half jaar 2run4fun zou dat moeten lukken … dacht ik …

En hoewel de duurloop op zondag me steeds makkelijker af gaat en ik ook (redelijk) ongeschonden de interval trainingen door kom is de Kwaakerrun (22 september jongstleden) me zo ontzettend tegengevallen … of het nu de warmte was, het net hersteld zijn van een weekje ziek in bed te hebben gelegen, toch last hebben van een kleine blessure aan mijn voet of het rennen van vier keer hetzelfde rondje … ik weet het nog steeds niet maar ik was zo teleurgesteld in mezelf …

Voor mij zou deze Kwaakerrun een ‘generale’ zijn voor de strandrun die ik nog geen twee weken later zou gaan lopen … de moed zonk me in de hardloopschoenen. Maar zelfs al tijdens de Kwaakerrun motiveerde iedereen me; ‘kan gebeuren, balen maar door, vandaag is vandaag en morgen weer een nieuwe dag, tijd doet er niet toe’… en ook tijdens de daarop volgende trainingen en duurloop dacht iedereen met me mee; ‘warmer dan tijdens de Kwaakerrun zal het niet worden, ziek ben je al geweest en ga je ook niet meer worden, rustig aan starten en niet voor een bepaalde eindtijd gaan’ en zo nog meer ‘omdenkers’ en adviezen.

 

En toen was het 4 oktober. Startnummer, goede schoenen, tof shirt, genoeg energie(snoepjes), voldoende conditie, slaapplek … allemaal geregeld …

Ik las ‘s morgens dat ik grotendeels wind in de rug zou hebben, de temperatuur was gehalveerd ten opzichte van de dag van de Kwaakerrun, de ergste regenbuien van die dag zouden vroeg genoeg voorbij trekken 🙂

Aangekomen op onze slaapplek volgde een gezellig praatje met de gastheer en gastvrouw. Tussen neus en lippen door bevestigde ze me dat ik de wind in de rug zou hebben maar vertelde ook dat het hoge water wel als gevolg zou hebben dat ik grote delen over het mulle zand zou moeten rennen … en daar had ik niet op gerekend want daar had ik niet aan gedacht en ook geen plan voor (dit als gevolg van de orkaan welke in die week over de Azoren trok). Ik ben gestart, met kriebels in mijn buik, en ook gefinisht … en ik heb genoten, onderweg nog foto’s en een filmpje gemaakt voor de thuisblijvers … want daar had ik zelfs nog energie voor. Over het mulle zand rennen was soms zelfs makkelijker dan over de steile duinpaden rennen. Het was supertof om te doen … en lang niet zo zwaar als ik verwacht had of beter gezegd zelf bedacht had. Voor herhaling vatbaar.

En ook al ren ik (nog) niet als een dartelend veulentje … ik voel me niet meer die aangeschoten Bambi van een paar maanden geleden. Ik kan zelfs genieten van de duurloop op zondag en het lukt me steeds vaker om gezellig met iemand te kletsen onder het hardlopen.

Wat mijn volgende doel is … nog geen idee … maar er zal vast wel iets moois op m’n pad komen … er staan nog genoeg wensen op mijn lijstje om naar toe te leven.

Huub … en natuurlijk alle andere 2run4funners … dank jullie wel dat jullie me de tijd hebben gegeven om te wennen aan én me op te nemen in jullie groep. Door jullie interesse in mij als persoon maar ook zeker door jullie motivatie wanneer ik even niet meer kan en jullie positiviteit ben ik me echt thuis gaan voelen. Hardlopen is zoveel leuker en makkelijker samen … nou ja, meestal dan …

Comments are closed.