En daar was het. Een Ride and Run. Wat een tof evenement. Een georganiseerde wedstrijd in Herkenbosch waar je als ruiter met paard en een hardloper een team vormt. De bedoeling was het om een 10 km  lang parcours samen af te leggen en dus ook samen te finishen. Diegene die dit als snelste zouden doen, zijn winnaar.

Pap, wilse det met mich doon? Det liek mich zoë gaaf….

Tuurlijk sies, schrief maar in. En zo was team “de racemonsters” een feit

Op 12 oktober, een prachtige nazomerse dag, was het dan zover. Knol in de kar, dochter in de auto en op naar Herkenbosch. Een zak met broodjes, chips, snoep en alles wat een puber van 17 nodig heeft ging mee.  Eenmaal aangekomen werd er geparkeerd op het terrein van stal Venhof en moesten we ons melden bij de wedstrijdleiding. Het paard kreeg eerst een medische keuring van de veearts maar naar de hardloper werd niet omgekeken. Jawel…hij moest aanwezig zijn anders mocht je natuurlijk niet starten.Tevens kregen we onze exacte starttijd die we dan ook goed in de gaten moesten houden. Alles moest klaar zijn zodat je ook daadwerkelijk op tijd kon starten.

En daar klonk ons startschot. Kat in het bakkie dacht ik nog. Effe 10 kilometertjes rennen, daar draai ik mijn handje toch niet voor om. Toch? Nou…. Diegene die de route uitgezet hadden, die hebben dat hoogstwaarschijnlijk ook op het paard gedaan. 10 km ruiterpaden bergje op en bergje af was nou niet echt waar ik op gerekend had. Maar toch ging het lekker. Ik voelde me goed en had goede beentjes. Zo hobbelde pap, dochter en pony met een lekker tempo door de bossen van Herkenbosch en zagen we al vrij snel een ander team voor ons.  Dit team eenmaal ingehaald te hebben, verscheen er alweer vrij snel een ander team aan de horizon. Ook zij moesten aan de kant voor team “de racemonsters”. Sterker nog we bleven aan het inhalen en al spiekend op mijn horloge zag ik dat wij behoorlijk snel aan het lopen waren. Met 48 minuutjes op de klok kwamen we samen over de finish en voelde we ons echt heerlijk. Er stond zelfs publiek dat ons met een warm applaus binnenhaalde. Na verzorging van mens en dier begaven we ons wederom naar de wedstrijdleiding waar we te horen kregen het evenement gewonnen te hebben. Dit was natuurlijk helemaal super. Lonneke apetrots en ik als pap natuurlijk ook en super blij dat ik haar dat heb kunnen geven.

Nu dacht ik er voorlopig even vanaf te zijn maar helaas verscheen zojuist alweer het volgende whatsappje: pap, ut is kei fijn weer boete. Hebse genne zin um effe met mich noa de stad te goan?

Tja, quality time. Toch een belangrijk dingetje.

Groetjes,

Ralph Hendrickx

Comments are closed.