Beste loopvrienden,

 

 

Ooit in een lang verleden heb ik mijn voetbalschoenen aan de wilgen gehangen om één keer een halve marathon te rennen. Dat was in de zomer van 2005 en in maart 2006 rende ik mijn eerste halve marathon, de Venloop. Nu is het november 2019 en heb ik mijn 5e marathon uitgerend en ga ik ervan uit dat ik in maart 2020 mijn 15e Venloop halve marathon zal rennen. Een verslaving of gewoon je zelf blijven uitdagen tot het gaatje te willen gaan? Eerlijk? Ik denk beiden! New York is bij mij gewoon een bucketlist dingetje geweest.

De trouwe lezers van deze nieuwsbrief weten nog wel dat ik in september 2017 de marathon van Berlijn heb gerend met als doel deze uit te rennen om daarna als “beloning” voor mijn 50e verjaardag de marathon van New York te mogen rennen….Dat ik 9 medestanders zou meekrijgen was alleen maar meer stimulans om er iets onvergetelijks van te maken. Onvergetelijk is het zeker geworden. De voorbereidingen met vele lopers uit de loopgroep die duurlopen meeliepen, en daar vervolgens inspiratie uit haalden om dichterbij huis ook een marathon te rennen was super gaaf. Enerzijds omdat het weer meestal meezat, maar anderzijds vooral ook vanwege de vele gesprekken die we onderweg konden voeren.

Wat mij voor altijd zal bijblijven is de reis naar New York die vele ondernamen met partner en familie, het verblijf in een hotel aan Central Park zelf, de reisbegeleiding vanuit Marathons International die werkelijk overal aan had gedacht, het uurtje langer slapen in NYC op raceday omdat daar de wintertijd een week later inging, maar door de verkeerde wake-up call de mist inging en ik alsnog een uur te vroeg in de lobby stond, het verblijf van 3 uur in het startersdorp voordat we met ruim 54.000 lopers los konden gaan op Verrazano-Narrows Bridge, de vele aanmoedigingen van het publiek die onze namen konden roepen omdat Ilona deze zo goed op onze race-shirts had gedrukt, Ralph die pijn aan zijn rechterhand kreeg vanwege de vele high-fives die hij meende te moeten uitdelen, de verrekte steile Queensborough Bridge die wel iconisch voor mij zal blijven, de ellenlange 1e Avenue waar gelukkig op 28km onze toeschouwers stonden, de finish die door onze alle is gehaald met de felbegeerde fantastische mooie BigApple medaille en dan vervolgens het gelukzalige moment elkaar in de lobby van het hotel te zien dat het iedereen gelukt is deze fantastische Marathon uit te rennen.

Wat een trip die nog niet helemaal is geland…. Het is teveel om op te noemen, maar vooral ook de day-after is een trip door memory-lane omdat vele NewYork’ers je feliciteren met het behalen van de medaille. De tip om de dag erna met medaille om de nek door NewYork te lopen was super. Heel gebruikelijk daar want iedereen vindt het geweldig dat je het volbracht hebt, ook mede-lopers. Ik had aansluiting bij een Spaanstalige gast die bleef volharden mij in zijn taal alles te willen vertellen, waarbij ik alleen maar kon knikken toen hij het met zijn hand aangaf het parcours heuvelachtig te vinden…geweldig toch! Berlijn is mooi, naar zeggen Londen en Parijs ook, maar zonder deze twee laatste te hebben gelopen (misschien toch nog een keertje?) denk ik dat New York de sterkste beleving zal oproepen…. In ieder geval voor mij tot nu toe de marathon der marathons en hoop niemand te hebben ontmoedigd met deze bijdrage voor de nieuwsbrief.

Met loopgroet, Harald

Comments are closed.