De bloeddonor!

Het is november 2018. Ik had een oproep gekregen, zoals wel vaker de afgelopen 29 jaren,  om bloed te komen geven bij Sanquin. Zoals altijd is het een kwestie van een vragenlijst invullen, een kleine medische keuring, bloed geven, colaatje drinken en weer naar huis.  Deze keer liep het echter anders. Een onderdeel van de kleine medische keuring is het opnemen van de hartslag. De medewerkster begon hiermee en keek naar de apparatuur. “Even opnieuw. Er klopt iets niet” zei ze. Nog een keertje de hartslag opnemen. “Is dit ding kapot?” vroeg ze, doelend op de hartslagmeter. Om een lang verhaal kort te maken: er werd een arts bijgehaald. Deze probeerde ook nog twee maal de hartslag op te nemen. “Je hebt een zeer onregelmatige hartslag. Je mag nu geen bloed geven. Maak maar een afspraak bij de huisarts en laat jouw hart maar eens grondig nakijken” was zijn advies. Zo gezegd zo gedaan en op 16 januari 2019 had ik de eerste afspraak op de afdeling Cardiologie van het VieCuri ziekenhuis.  Na diverse bezoeken aan de afdeling Cardiologie, hartfilmpjes maken, fietstest, echo, hartkatheterisatie, MRI cardio en bergen medicijnen werd op 9 juli 2019 vastgesteld dat mijn hartslag een chaos was. Als gevolg van het medicijngebruik was mijn conditie tot het nulpunt gezakt. Ik was al een half jaar gestopt met hardlopen. Ook het wandelen, werken, muziek maken e.d. gingen steeds moeizamer.

Volgens de cardioloog kon hij eens een cardioversie (opnieuw opstarten van het hart) uitvoeren. Nou ja, “als dat helpt: doen!” was mijn idee.

Op 9 augustus 2019 werd de cardioversie uitgevoerd. De eerste cardioversie… Er zouden er nog vier volgen, echter zonder het gewenste resultaat.

De cardioloog dacht dat een ablatiebehandeling. Dit is ( in het kort) stukjes weefsel in het hart wegbranden waardoor steeds een littekentje ontstaat zodat de oorzaak van de ritmestoornis helemaal wordt weggebrand. Dit zou in het Catharina ziekenhuis in Eindhoven moeten gebeuren. Helaas was de wachtlijst 5 maanden… Op 14 februari 2020 (Valentijnsdag) was het eindelijk zover!

De ablatie is goed gegaan en ik mocht stoppen met alle medicijnen, behalve de bloedverdunner.

Ik kreeg al snel weer energie en wilde (in overleg met Huub) de training weer oppakken. Precies op dat moment brak de Coronacrisis uit. Ben toch rustig aan begonnen met trainen. Na twee weken alleen getraind te hebben is Huub mij gaan begeleiden. Dit gaf meteen een zeker gevoel.

Toen kwam de bevrijdende mededeling dat “we” weer mochten gaan trainen! Op 12 mei was mijn  eerste training sinds januari vorig jaar met een aantal van mijn loopmaten. Ook de eerste (korte) duurloop op 17 mei ging prima.

Op 26 augustus nog voor een hopelijk laatste controle naar het Catharina ziekenhuis en dan hoop ik dat ik dit hartprobleem als opgelost kan zien!

Blijft voor mij natuurlijk de vraag: hoe zou het gegaan zijn wanneer ik geen bloeddonor zou zijn geweest??

Ik hoop volgende maand eindelijk weer bloed te mogen geven en dat ik weer heerlijk kan blijven trainen bij deze gezellige club!

Bedankt aan allen die mij op welke wijze dan ook gesteund hebben het afgelopen jaar en word bloeddonor!

 

Comments are closed.