Dus dan maar de 10km. En zelfs daar twijfelde ik over. Ik heb eigenlijk pas vrijdag van tevoren de knoop doorgehakt. Zaterdag na de 20km-wandeltocht heb ik na afloop de eerste pilsjes sinds de vastelaovend gedronken, en ze smaakten heerlijk. Verstandig als ik was ben ik gestopt met drinken nadat ik twee handen vol had gedronken en lag ik uiteraard op tijd erin.

Op naar de zondag, waarvan ik nog steeds niet zeker wist of ik er goed aan had gedaan me ervoor op te geven. Fit voelde ik me niet 100%, maar dan maar op 90%-sterkte. Ik had een maatje dat aan me gewaagd was. Judith geheten. We hadden door weer en (ijskoude) wind getraind de afgelopen maanden op maandagavond. Iets wat we overigens gaan voortzetten vanaf volgende week. En an sich ging het prima. Ik had alleen een verschrikkelijke droge mond. Alsof ik nadorst had. Misschien had ik die ook wel. Iedere slik was een gevecht. Om een lang verhaal kort te maken: het ging eigenlijk prima. We zijn zonder noemenswaardige problemen naar het einde geschraveld. Ik moest nog wel wennen aan mijn nieuwe naam: Peter. Ik had het startnummer op het allerlaatst van iemand overgenomen. ‘Kóm op Peter, de kins ‘t!’ Jazeker.

En nu heb ik al gekeken naar de editie 2019. Dat wordt nòg lastiger: tussen de vastelaovend en de Venloop bevinden zich -ocherm- 3 weken. Ik vrees met grote vreze dat het niet gaat lukken. We zullen zien…. In ieder geval ga ik ‘de avond van tevoren’ ook nog eens naar een groot concert in Keulen. Dat maakt de waarschijnlijkheid van starten voor de editie 2019 een stuk kleiner. Reden temeer om me dan maar goed voor te bereiden op dat andere grote feest dat ook begint met een V. En uit het verleden weet ik dat de voorbereiding daarop een stuk makkelijker gaat dan op die andere V……

Comments are closed.