Andre’s nabeschouwing

De avond ervoor was ik onrustig. Ik droomde van alle huizen, waarin ik in Amsterdam heb
gewoond, de relaties die ik toen wel of niet heb gehad, de kansen die ik wel of niet heb benut,
de emoties die ik voelde, hoe ik er nu tegen aan kijk, wat er van mij terecht is gekomen. De
tranen vloeiden en de verzuring sloeg onbarmhartig toe. Maar opgeven was er niet bij, omdat ik
mijn marathon door Amsterdam ging afsluiten. Vanuit het verleden door het heden naar de
toekomst.

Dat lukte door mijn brein af te sluiten, op gevoel te handelen, klein te gaan lopen, zo weinig
mogelijk energie te gebruiken, af en toe te wandelen, naar mijn lichaam te luisteren. Terug te
gaan naar de beelden en gevoelens van toen; de periode dat ik in Amsterdam mijn systeem en
ratio optrok en daarmee mijn wal van bescherming tegen de buitenwereld. Overleven door het
systeem los te laten, daar buiten te treden en naar me zelf terug te gaan.
Een paar maanden geleden heb ik die rationele blik eigenlijk al losgelaten. Ben ik in de manier
waarop ik naar dingen kijk en handel meer en meer gekanteld naar mijn gevoel. Ik probeer
steeds meer de emotie in mijn denken en doen en de manier waarop ik met mensen omga, toe
te laten. Te ervaren of iets oprecht is, wat dat betekent en hoe dat voelt.
Dat heeft ook te maken met de levensfase, die voor mij aanbreekt. Ik werk nog een aantal jaren
en wil de tijd die komen gaat zo goed en zuiver mogelijk ervaren en doorleven. Systeemdenken
helpt daar niet bij. De ‘homo emotionalis’ in mij dringt steeds meer naar voren, naarmate de
jaren vorderen.

Mijn zoektocht door Amsterdam heb ik afgesloten. Ik moest daarvoor door mijn systeem en
beschermingswal heen breken. Van de geobjectiveerde werkelijkheid naar de eigen realiteit
terug gaan. Ik heb er wat voor terug gekregen. Vertrouw steeds meer op mijn gevoel. De ratio
voorbij? Ik wens het jullie allen toe!
Venlo, André Wijnen
25-10-2109

Comments are closed.