58; wat nu?

Hoe moet een volwassen man zich gedragen als hij bijna 58 is, geen kinderen heeft gemaakt, nooit volwassen is geworden. Hoe kijkt hij naar het leven, de toekomst, het verleden dat er aan komt?

 

De grootste angsten zijn overwonnen. Nooit bewaarheid geworden. Ik ben in een mooi gezin terecht gekomen. Heb een fijne band opgebouwd met mijn stiefkinderen. Wilma is mijn leidraad en houvast. Houd me met de voeten op de grond.

 

Als ik denk, hoe ik tegen me zelf aan zou moeten kijken, zie ik mijn vader voor me. Toen hij 58 was, was hij zonder vader opgegroeid, had hij de oorlog overleefd, in het verzet gezeten, 9 kinderen groot gebracht, in God geloofd, een eigen zaak gevoerd. Begon hij opnieuw als koster-boekhouder bij het dekenaat van de Sint Martinuskerk Venlo. Een man die zichzelf op zijn 58e na al die zaken opnieuw uitvindt, vooruit stapt, een nieuwe toekomst in. Nog 5 jaar te gaan.

 

Ik heb mijn opleidingen gedaan, ben gaan werken, kwam als tweede kanser terecht in een gezin met twee kinderen van 12 tot 13 jaar oud en een vaste regelmaat. Ik ben daarna steeds meer geworden wie ik ben. Volwassen kan ik het niet noemen. Omdat ik niet weet, wat dat is en hoe dat voelt. Gelukkig ben ik wel.

 

Ik zet op mijn 57e dezelfde stappen als mijn vader. Begin opnieuw in een andere sector en organisatie, waarin ik snel een plek vind en een nieuw netwerk opbouw. Ik word gewaardeerd. Schijn een fatsoenlijk mens te zijn. Een fijne collega. Help jonge mensen een stap verder in hun ontwikkeling. Leer hen hoe ze hun product moeten verkopen en volwassen te worden in hun baan.

 

Ik denk dat zij naar mij kijken, zoals ik vroeger naar mijn ouders keek. Op zoek naar bevestiging van wat al lang in hen zit, alleen nog aan de oppervlakte moet komen, nog zichtbaar moet worden.

 

Ik ben kalend. Mijn haar wordt steeds witter. Ben opa geworden van kinderen, die ik niet heb. Word van binnen steeds rustiger. Het grootste deel van mijn werkend leven zit er op. Ik wil de komende jaren zo prettig mogelijk vol maken.

 

Het enige dilemma waarmee ik nog vrede moet sluiten, is de dood die het leven omvat, opvreet. Hoe lang gaat het nog duren. Tot wanneer blijf ik gezond en zonder gebreken. Hoe lang kan ik nog hardlopen, boeken lezen of de krant, zonder dingen te vergeten?

 

Ik verzet mijn stoel, zet aan en vertrek naar de volgende bestemming. Ik zie wat nog komen gaat met vertrouwen tegemoet. Ik heb er hard voor gewerkt. Maar wat een geluk, gezondheid en rijkdom heb ik tot nu toe gehad. Onbezwaard kijk ik het komende verleden in.

 

André Wijnen

8 september, 21.17 uur

 

Comments are closed.